Waarom het nooit wat wordt met autonavigatiesystemen…

TomtomUit principe heb ik de aankoop van een navigatiesysteem vrij lang kunnen uitstellen, maar principes moeten wel praktisch blijven. En met een aangeboren afwezigheid van eigen richtingsgevoel whatsoever worden principes al snel onpraktisch. Dus toog ik afgelopen weekend naar Media Markt. Alleen al over de aankoop (waarbij ik ‘geholpen’ werd door een onhandige, veel te snel en slordig sprekende rasverkoper die tijdens zijn demonstratie alle mogelijkheden die het apparaat maar niet ten toon wilde spreiden camoufleerde door vliegensvlug een andere functie te laten zien) zou ik een hilarisch logje kunnen schrijven, maar je hebt denk ik al wel een beeld. In plaats daarvan neem ik je graag even mee terug naar afgelopen middag, toen ik het apparaat voor het eerst uitprobeerde. Ik moest voor het werk naar een plek waar ik al vele malen geweest ben en die ik dus blind weet te vinden. Maar ik dacht: wie weet kent mijn nieuwe vriendje Tom een kortere of snellere route en dus installeerde ik het apparaat. DomDom, zou blijken… Toegegeven, de eerste geplande afslag miste ik doordat ik de instructie “Rechtsaf slaan” pas kreeg toen ik de straat voorbij ging. En ik kan me niet voorstellen dat ik zo snel reed, dat de satelliet me niet kon volgen. Gelukkig herstelde het systeem zich vliegensvlug en bood al snel een alternatief: al twee straten verderop moest ik alsnog naar rechts. Ik zou weer op de oorspronkelijk bedoelde route terechtkomen als ik een stukje binnendoor zou rijden, door een woonwijk. Ik vond het maar een smal straatje, waar de dwingende stem van de mevrouw in het kastje mij in manoeuvreerde. Aan de rechterkant stond ”“ de hele straat lang ”“ een afrastering waarachter bouwvakkers druk naar de radio aan het luisteren waren en aan de linkerkant hadden zij en de buurtbewoners hun auto’s geparkeerd. Ik schat dat ik zowel links als rechts naast mijn buitenspiegels nog een centimeter of twee over had. Ik was dan ook blij dat het eind van de straat in zicht kwam, want daarna hoefde ik van de mevrouw alleen nog maar even links af te slaan… Beetje jammer dat die straat ook opengebroken was, evenals de wegen rechtdoor en rechtsaf trouwens. Typisch gevalletje van doodlopende weg dus. Ik meen me van mijn verkeersexamen te herinneren dat er borden bestaan waarmee zoiets (liefst aan het begin van de betreffende straat) kan worden aangegeven, maar er is de laatste jaren blijkbaar een hoop waardevols naar de knoppen gegaan… Hoe dan ook stond de Schlos dus met zijn renpaardengezicht middenin een ‘tot hier en niet verder’-situatie, waar alleen achteruitrijdend aan te ontsnappen was. Wat een feest, 150 meter terugslalommen onder het toeziend oog van al die bouwvakkers (waren dat er op de heenweg ook al zoveel?). Misschien heb ik het verkeerd begrepen, maar stelt het ingebouwde GPS-systeem zo’n navigatiegeval niet juist in staat afgesloten straten te vermijden? In al die satellieten zitten toch duizenden mannetjes met joekels van periscopen het wegennet af te speuren naar opstoppingen en die door te geven? Ik heb speciaal een helderblauw autootje aangeschaft zodat ze me goed kunnen zien rijden! Nou goed, Tom en ik zijn dus nog niet zo close… Of juist wel, want één ding schept een band: navigeren kunnen we allebei niet!

Dit bericht is geplaatst in Auto, Avontuur, Techniek. Bookmark de permalink.

2 reacties op Waarom het nooit wat wordt met autonavigatiesystemen…

  1. Wendy schreef:

    Die is toch niet zo moeilijk voor jou? Je bent het zelf jaren geweest… VoorDeurDeler…
    Groetjes,
    Wendy.

  2. Mieke schreef:

    Vriend Der Dieren.
    Een toepasselijke eretitel voor iemand die zo’n beetje een heel maandinkomen heeft gespendeerd aan het veraangenamen van het leven van katten (-;
    (Bij nummerbord VDM zou de titel ‘vriend van’ waarschijnlijk aan je neus zijn voorbijgegaan).
    Dag hoor,
    Mieke

Geef een reactie