Het nieuwe album van U2: gaat dat zien!

U2_no_line_on_the_horizon In deHilversumse Wisseloord Studio’s werd gisteravond voor een man of 100 de nieuwecd van U2 gedraaid. No Line On The Horizon ligt 27 februari in de winkel en isop een paar 30-secondensnippets na nog niet uitgelekt ”“ een unicumtegenwoordig. Het album werd de afgelopen anderhalf jaar opgenomen onderleiding van Brian Eno en Daniel Lanois, met hulp van Steve Lillywhite. Datresulteert in een sound tussen ligt tussen die van The Unforgettable Fire en AchtungBaby in. Logisch ook, want beide cd’s werden door diezelfde studiocrew gemaakt.

No Line On TheHorizon bevat 11 tracks; allemaal even keihard gemixt waardoor ze echt deboxen uitknallen. De eerste zeven nummers zijn al gelijk ijzersterk. Het albumopent met het stevige titelstuk, waarna een elektronisch ritme je het volgendenummer inzuigt. Dat doet zijn titel, Magnificent,alle eer aan. Een geheide single! Dat geldt wat mij betreft ook voor het dooreen pompende baslijn voortgestuwde MomentOf Surrender. De twee liedjes die daarna komen, Unknown Caller (hoor ik daar een single?) en I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight zijn old-school U2. Nietverrassend dus, maar wel ultraherkenbaar en gewoon degelijk goed. Get On Your Boots is inmiddels bekendnatuurlijk, en de cd vervolgt in diezelfde lijn. Stand Up Comedy is funky en heeft zo’n stuwende baspartij die alseen rode draad door het album loopt. Fez”“ Being Born heeft dan weer een intro met oosterse invloeden en zelfs samples.Dan volgen twee tracks (White As Snowen Breathe) die vooral deliefhebbers van Bl͸f-achtige poÍ«tische teksten zullen bekoren. Ik behoor niettot die groep. Breathe is overigens muzikaalweer wél erg sterk, maar heeft een zangmelodie die niet lekker meezingt.Daarmee is het als albumtrack overigens een prima nummer. Het afsluitende Cedars Of Lebanon deed me met zijngesproken tekst denken aan Somewhere Down The Crazy River van Robbie Robertson.

De cd komt in verschillende (vinyl, cd- en box)versies uit, waarvan sommigevoorzien zijn van de bij het album gemaakte film Linear van Anton Corbijn. Diewas gisteravond aanwezig om zijn bijdrage persoonlijk in te leiden. Hijvertelde dat op het album de verhalen van vijf personen verteld worden, die opeen zeker punt bij elkaar komen. Corbijn nam één van die hoofdpersonen, eenAfrikaanse politieagent die terug wil naar huis, als uitgangspunt. In de film(door Corbijn omschreven als ‘moving pictures’), wordt het verhaal van dezeagent getoond aan de hand van de liedjes van het album. Die staan echter in eenandere volgorde dan op de cd, én in de film is een nummer verwerkt dat hetuiteindelijke album niet gehaald heeft. En wÍ¡t voor nummer: hetColdplay-achtige (of draai ik de wereld nu om?) Winter. Ik heb vele cd’s inmijn kast staan waar een dvd bijzit die ik nog nooit bekeken heb, maar dit werkvan Corbijn voegt écht iets aan de muziek toe. Het blijft gek om na zo’nluistersessie naar de boxen te klappen als de cd is afgelopen, maar het applausna afloop van de Anton Corbijn-film was volledig op zijn plaats en meer danterecht.

Dit bericht is geplaatst in Artiesten, Muziek. Bookmark de permalink.

4 reacties op Het nieuwe album van U2: gaat dat zien!

  1. Esther schreef:

    hahahahahahaha….ouwe neuroot!
    Dat valt alleen jou weer op…geweldig!
    Overigens niet iets om je heeeeel druk over te maken hoor, schat!

    -x-

  2. Esther schreef:

    Misschien moet je eens iets heel geks proberen…snij hem eens in de lengte doormidden!
    Of is dan je je hele Universum compleet ontregeld!
    Hahaha…mooie vent ben je toch!

  3. Dinges schreef:

    Dat is zodat jij, als je de kiwi doorsnijdt, het stickertje ziet en even kijkt waar je kiwi vandaan komt. Marketing…
    Groetjes en sympathie van een andere neuroot. Die zich afvraagt waarom Barbapapa roze is en niet Barbamama.

  4. tjako schreef:

    pulk het etiketje eraf. Er blijft wat van de harige huid zitten (pleistergebruikers weten wat ik bedoel) en plak het op de binnenhoes van een grammofoonplaat.
    In mijn grote LP-collectie heb ik in dertig jaar de gekste stickers
    (van bonbons tot condooms) op binnenhoezen geplakt. Elke keer weer een grijns en een herinnering als ik een LP op de draaitafel leg.

Geef een reactie